[portfolio_slideshow]

geschiedenis

Share

(Geschiedenis vanaf 21e eeuw)

KFC Eksel begon de 21e eeuw in mineur: in het seizoen 1999-2000 degradeerde het namelijk naar derde provinciale.

Artikel uit Het Belang van LImburg bij de titel in 2008

Gedurende 8 seizoenen bleef Eksel actief in deze reeks tot het successeizoen 2007-2008. Hierin speelde KFC Eksel, onder leiding van coach Bart Kerkhofs, kampioen op het veld van Grote Brogel. De titel werd uitbundig gevierd en de derby van het weekend erop in Wijchmaal werd dan ook een galamatch: de volledige kern en aanhang ging in stoet met de fiets naar de ploeg uit Peer.

 

Eksel kwam vanaf toen met wisselend succes uit in tweede provinciale. Het eindigde meestal in de middenmoot met als recentste eindklasseringen 10e in het seizoen 2010-2011, 7e in seizoen 2011-2012 en opnieuw 10e in seizoen 2012-2013.

Vanaf seizoen 2013-2014 waait er een nieuwe wind doorheen de club. Het Ekselse bestuur werd drastisch verjongd en ook de A-kern werd uitgekuisd: veel spelers vertrokken, jonge Ekselse talenten werden in hun plaats aangetrokken. De verwachtingen voor het jonge, onervaren team van Jurgen Corstjens waren dan ook laag. Toch werd het één van de mooiste seizoenen uit de recente geschiedenis van rood-groen: KFC verraste vriend en vijand en draaide moeiteloos mee in tweede provinciale. Na verlies op de openingsspeeldag werd er maar liefst 8 wedstrijden niet verloren. Eksel leek toen al zeker van het beoogde behoud, maar kende dan een even grote dip met 7 wedstrijden zonder zege. Na nieuwjaar kwam er meer stabiliteit en verloor rood-groen nog slechts 4 keer. Met fris en dartel voetbal werden maar liefst 45 punten gehaald, waarmee Eksel knap 8ste werd. Het Ekselse publiek, dat al enkele seizoenen afgehaakt was, kwam terug massaal naar het Sparrenstadion en na vele thuiswedstrijden volgde een feestje tot in de vroege uurtjes. Ook op verplaatsing bleef het groene legioen present: zo’n 2x per jaar trok rood-groen met overvolle supportersbus naar een uitwedstrijd.

Een symbolisch beeld voor het seizoen 2014-2015: de strijd om de rode lantaarn…

Seizoen 2014-2015 moest het jaar van de bevestiging
woredn, maar draaide uiteindelijk uit tot het jaar van de ontgoocheling. Eksel, het hele jaar geteisterd door blessures, kon slechts 6 duels winnen en degradeerde terug naar 3e provinciale. Na een goede start (3 zeges op 5 wedstrijden) zakte Eksel helemaal weg: het kon een kleine 4 maanden niet winnen en leek toen al gedoemd om te degraderen. Thuis tegen MELO Zonhoven, dat volop in titelstrijd zat, knoopte het eindelijk terug aan met een overwinning: het kwam 3-0 voor tegen de titelfavoriet (een hattrick van Filip Jehoul) en won uiteindelijk met 3-2 na veel gebibber in de slotfase. De week daarop stond het rechtstreeks degradatieduel tegen Stal op het programma. Eksel kende ook hier de nodige pech en kon zijn laatste strohalm niet grijpen: het verloor waardoor degradatie vermijden een onmogelijke opgave bleek.

Ondanks degradatie bleef coach Jurgen Corstjens ook in seizoen 2015-2016 aan het roer. Een divisie lager waren de ambities duidelijk: zo vlug mogelijk terug keren naar tweede provinciale. Kampioen worden lukte echter niet: Anadol bleek een maatje te groot en stond van begin tot eind van het seizoen op kop. Eksel draaide wel goed mee bovenaan en behaalde uiteindelijk een eindrondeticket. Hierin schakelde het Rosmeer uit in zijn eerste ronde, maar reeksgenoot Turkse bleek een ronde later een maatje te groot. Eksel zag zijn verblijf in derde provinciale dus verlengd met één jaar.

Voor het eerst sinds lang terug de stadsderby tegen Hechtel: dat gaat natuurlijk gepaard met veel volk en veel vuur

In derde provinciale kwam KFC Eksel voor het eerst sinds lang de buren uit Hechtel terug tegen waardoor er jaarlijks twee absolute stadsderby’s bijkwamen. Deze duels zetten de gemeente op zijn kop en waren met over de 500 toeschouwers ook bijzonder druk bijgewoonde duels. Met een 2-2 en 1-2 winst werd Eksel duidelijk “ploeg van ’t stad”.

Het tweede seizoen in derde provinciale, seizoen 2016-2017, werd aangevat met een nieuwe coach: Eddy Jannis mocht de bakens uitzetten bij rood-groen, al bleek dit later maar voor heel even te zijn. Na 5 duels werd de Ekselaar ontslagen: een 4-5 nederlaag tegen Wijchmaal was de druppel, nadat voorheen ook slechts 1 van zijn eerste 4 duels winnend kon afsluiten. Te weinig voor een titelkandidaat. Ex-profvoetballer Daniël Scavone werd enkele weken later Jannis’ opvolger en boekte meteen successen: met 13 duels zonder nederlaag schoot Eksel als een komeet omhoog in de ranking en deed het plots weer volop mee in de titelstrijd met Tervant en Stal. In deze succesvolle periode werd Hechtel ook tweemaal verslagen. In Hechtel werd het 0-1, thuis zagen maar liefst 810 toeschouwers (!) Eksel met 2-1 winnen. Eksel verloor in het vervolg van het seizoen nog slechts tweemaal, maar net de twee duels tegen die andere titelkandidaten (0-1 tegen Stal, 2-1 tegen Tervant). De titel werd opnieuw mislopen, maar een eindrondeticket werd wel wederom gehaald.

Feest in Tervant: Eksel promoveert via de eindronde na 2 jaar in derde provinciale terug naar 2e

In die eindronde miste Eksel enkele sterkhouders en trad het wekenlang met een onuitgegeven elftal aan. In de eerste ronde liep het al ei zo na mis: tegen het potige Rooierheide werd het tot tweemaal toe een doelpuntenfestijn: thuis won KFC met 4-3, in Rooierheide speelde KFC met vuur: het kreeg enkele minuten voor affluiten de 2-1 binnen en was virtueel uitgeschakeld. Eksel veerde nog recht en won in extremis nog (2-4). Een ronde verder was Stokkem de tegenstander: in Stokkem won Eksel na een karrevracht gemiste kansen opnieuw maar nipt: 2-3. Thuis werd het nog bibberen na een vroege rode kaart voor Driessen maar kon de kwalificatie na een 1-0 zege toch afgedwongen worden. Tot slot volgde de beslissende finale. Reeksgenoot Tervant werd tot tweemaal toe verslagen (2-0 en 0-1) en Eksel kon met zo’n 200 meegereisde fans vieren: de promotie naar tweede provinciale was een feit!