[portfolio_slideshow]

Het levensverhaal achter KFC Eksel

Share

DE BEGINJAREN

In 1938 ziet Eksel FC het levenslicht. Onder stamnummer 2639 en in de kleuren groen en rood zal de gloednieuwe vereniging meteen zijn eerste successen boeken. Al in het eerste competitiejaar wordt Eksel zowaar kampioen in 3e gewestelijke. Van een knalstart gesproken!

De eerste Ekselse helden: groen-rood wordt kampioen in zijn eerste levensjaar.

EKSEL KLIMT OP

Eksel bevestigt en wordt langzaam aan een vaste waarde in het provinciale voetbal. Na de 2e wereldoorlog verovert het na twee seizoenen in de subtop (een 4e plaats in 1953 en een 6e plaats in 1954) de titel in derde provinciale waardoor groen-rood in het seizoen 1954-1955 voor het eerst in zijn bestaan in tweede provinciale uitkomt! Ook op een niveautje hoger staat Eksel meer dan zijn mannetje. De verplaatsingen naar “Het Sparrenhof” zijn steeds een zware opgave voor de opponenten van FC en groen-rood blijft uiteindelijk 13 opeenvolgende jaren actief in de Limburgse 2e provinciale.

In seizoen 1967-1968 komt er immers een einde aan deze mooie reeks. 13 mag dan wel een ongeluksgetal zijn, veel zal er niet getreurd zijn voor het einde van deze lange periode: Eksel pakt namelijk de kampioenschapstitel na een boerenjaar waarin het maar liefst 45 punten bijeen sprokkelde. Op het veld van Gerhees verzekert het zich voor het oog van maar liefst 750 toeschouwers van promotie naar eerste provinciale. In minuut 85 zorgt Hendrix voor het enige doelpunt en kon het feest losbarsten.

Een beeld uit de kampioenenwedstrijd in ’68 te Gerhees.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

VAN HEMEL NAAR HEL EN TERUG: TERUG NAAR TWEEDE

Een top wordt bijna steeds gevolgd door een dal, en dat was in de Ekselse voetbalgeschiedenis niet anders. In minder dan 10 jaar zakte Eksel van 1e provinciale terug naar 4e provinciale. Een zwarte bladzijde uit de clubgeschiedenis die we liefst zo snel mogelijk omdraaien. Het is dan ook wachten op beter nieuws tot 1977. In dat jaar wordt de weg naar boven terug ingezet en behaalt groen-rood een nieuwe kampioenschapstitel in 4e provinciale. Eksels verblijf in 3e beperkt zich echter slechts tot één seizoen en FC zakt al na 1 jaar terug naar de laagste afdeling van het Limburgse voetbal, maar dan lijkt de Ekselse trein wél op gang gekomen. Eksel promoveert maar liefst 3 jaar op rij; in 1978-1979 komt het nog uit in 4e provinciale, een jaar later is dat al 3e provinciale en nog een seizoen verder wordt het zelfs 2e provinciale! Met een ploeg waarvan de middenmoot het hoogst haalbare leek behaalde groen-rood de eindronde. Na een nederlaag in de eerste ronde tegen Kinrooi (met een terugwedstrijd voor 600 toeschouwers), viel de beslissing in en tegen Eigenbilzen. Ondanks Eksel 0-2 en zelfs 2-4 voorkwam, eindigde de match op een legendarisch 4-4 gelijkspel, waardoor penalty’s over promotie zouden beslissen. Jos Winters zorgde uiteindelijk voor de verlossing en knalde Eksel vanop de stip naar eerste provinciale.

VOOR HET OOG VAN 3000 SUPPORTERS KAMPIOEN!

Coach Schraepen wordt op handen gedragen na het behalen van de titel.

Wie dacht dat de titel naar 2e het einde vormde van de Ekselse glorie-periode heeft het aan het foute eind. Ook in tweede provinciale gaat groen-rood door op zijn elan en blijft het in de winnig mood! Seizoen 1982-1983 is het volgende hoogtepunt in de Ekselse geschiedenis. In het tweede seizoen in 2e provinciale begint Eksel uitstekend aan de competitie met 7 overwinningen op een rij. Kinrooi maakt uiteindelijk een einde aan deze zegereeks en 3 weken later verliest groen-rood ook de leiderplaats aan Kaulille. De titelstrijd lijkt oorspronkelijk tussen herstkampioen Boorsem en Overpelt te gaan, maar Eksel eindigt het seizoen zoals het gestart is en geeft geen puntje meer prijs! Het komt op gelijke hoogte van Boorsem en dwingt uiteindelijk testmatchen af! De 3600 supporters die in Meeuwen opdaagden voor deze testwedstrijd bleven op hun honger zitten en zagen geen goals in een “nerveuze en krampachtige wedstrijd” zoals HBvL het omschrijft waardoor de daaropvolgende donderdag een tweede testwedstrijd volgde.

Ook in deze tweede titanenstrijd, waar het spel kwalitatief wel beter was dan de match daarvoor, kon geen van beide teams zich in 90 minuten van de ander onderscheidden: 1-1 was de eindstand. Verlengingen in een tweede testmatch, spannender is haast niet mogelijk. Voor groen-rood was het overigens de 6e keer in 7e jaar dat het de eindronde speelde. Deze ervaring in deze zenuwslopende na-seizoenscompetitie leek FC ook te helpen op dit ultieme moment: de 3000 opgedaagde supporters, een duizelingwekkend aantal in het provinciale voetbal, zagen Eksel in deze verlengingen de lakens naar zich toe trekken. Ulenaers en Gijbels zorgden voor een 3-1 eindstand en brachten Eksel in extase: na 14 jaar afwezigheid keert Eksel terug naar 1e provinciale!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TUSSEN TWEEDE EN DERDE

Na de gloriejaren van groen-rood komt Eksel in de jaren ’80 uit in tweede en derde provinciale. Na 10 “grijze” jaren is het hoog tijd voor een nieuwe titel, moeten de scenaristen hierboven gedacht hebben. Met Franco Canale verscheen er in 1993 een kleurrijk figuur in Eksel. In zijn eerste volledige seizoen als coach bij KFC moest hij de koppositie aanvankelijk aan Lindelhoeven en later Achel laten, maar wanneer beide titelconcurrenten elkaar de degens kruisen, kan Eksel als derde hond profiteren en verovert het verrassend de koppositie. Eksel begon zowaar te geloven in de titel en kwam hier ook steeds dichter bij. Twee weken voor het seizoenseinde mocht de champagne eerst nog de frigo in nadat eerste achtervolger Linde Peer Eksel op een gelijkspel hield, maar nadat hekkensluiter Hamont 2 dagen later met een 7-1 pandoering huiswaarts gestuurd werd, mocht Eksel de kurken toch laten knallen. Eksel verovert wederom de titel in derde provinciale en mag weer naar tweede!

 

 

 

 

 

 

 

 

Ook na de titel in ’95 bleef bovenstaande tussentitel vrij accuraat: KFC Eksel begon de 21e eeuw in mineur: in het seizoen 1999-2000 degradeerde het namelijk naar derde provinciale. Eksel zou daar uiteindelijk terug 8 jaar actief zijn, maar het had er ook anders uit kunnen zien. Met een 14e plaats in seizoen 2004-2005 en een 12e in seizoen 2005-2006 zakte groen-rood ei zo na naar 4e provinciale! Met de aanstelling van coach Bart Kerkhofs komt er echter een einde aan het 3e-provinciale-tijdperk. In seizoen 2006-2007 grijpt Eksel ondanks een jaar met slechts 4 nederlagen nog nipt naast de titel en moet het vrede nemen met een 2e plaats achter Reppel, één jaar later is het wel prijs.

In het successeizoen 2007-2008 raakte Eksel in een tweestrijd om de titel verzeild met Kadijk. Op 6 speeldagen van het competitie-einde stonden beide tenoren in het Sparrenstadion tegenover elkaar. Voor het oog van zo’n 400 toeschouwers kon Eksel zijn eerste achtervolger op een 2-2 gelijkspel houden en zo zijn voorsprong van 5 punten behouden. Op de voorlaatste speeldag was het dan uiteindelijk bingo en mocht groen-rood op het veld van Grote Brogel de titel vieren. Het kampioenschap werd uitbundig gevierd en Eksel kon van zijn laatste wedstrijd, de derby in en tegen Wijchmaal, een feestwedstrijd maken: spelers en fans trokken met de fiets in stoet naar de ploeg uit Peer.

Seizoen 2008-2009 staat vanzelfsprekend in het teken van de terugkeer naar 2e provinciale: voor het eerst sinds de eeuwwisseling is Eksel terug actief op het 2e provinciale niveau! Aanvankelijk heeft groen-rood het ook erg moeilijk met het verhoogde niveau: het wint dan wel op de openingsspeeldag en stuurt tussendoor ook Genebos naar huis met zware 7-1 cijfers, de overige 6 duels werden in het competitiebegin verloren waardoor Eksel op een 14e plaats net boven de degradatiezone bengelde. Eksel herpakte zich daarna wonderwel en kende, mede dankzij de belabberende prestaties van Juve Maasmechelen en Hamont 999) een zorgeloos seizoen. Het klom op naar een puike 7e plek!

Een jaar later werd het zowaar nog beter voor groen-rood. Seizoen 2009-2010 gaat de geschiedenisboeken in als één van onze beste seizoenen in 2e provinciale. De heenronde verloopt weliswaar wederom wisselvallig voor groen-rood, maar na de eerste periode rijgt Eksel de overwinningen aan elkaar. Enkel Lindelhoeven en Groen-Star Beek zijn een maatje te groot voor Eksel, dat vanaf de winterstop constant de derde plek bezette en ook op het bronzen schavotje het seizoen beëindigde.

Seizoen 2010-2011 begint dramatisch voor groen-rood met een 0 op 12. KFCE gunt zichzelf vervolgens wat ademruimte met een reeksje van 4 ongeslagen wedstrijden (10 op 12), maar  wanneer er in de volgende 8 wedstrijden wederom geen punt wordt gepakt lijkt Eksel een vogel voor de kat. Toch loopt groen-rood in extremis een degradatie naar derde provinciale: van zijn resterende 13 wedstrijden verliest Eksel er slechts 2 waardoor het opklimt naar een veilige 10e stek.

Een scenario zoals het voorafgaande seizoen willen ze in het Sparrenstadion vanzelfsprekend vermijden en Eksel mist zijn start van seizoen 2011-2012 allesbehalve: met 9 op 9 kampeert Eksel in de beginfase van het seizoen op de koppositie, maar moet deze al even snel lossen. Eksel blijft de rest van het seizoen wel in de subtop van de klassering meedraaien en eindigt uiteindelijk op een verdienstelijke 7e plaats.

Groen-rood is dan wel stilaan een certitude in 2e provinciale, toch lijkt niet alles koek en ei in het Sparrenstadion. Het publiek haakt af en in het eerste elftal zijn maar bijster weinig jongens uit de eigen gemeente te bewonderen. Achter de schermen neemt een nieuw, jonger bestuur het heft in handen. Het wijst coach Raymond Jaspers de deur en promoveert Steven Moons tot speler-trainer. Op het veld speelde groen-rood het seizoen 2012-2013 in de grijze middenmoot. Over de 10e plaats en de 37 behaalde punten valt weinig te zeggen.

Vanaf seizoen 2013-2014 waait er een nieuwe wind doorheen de club. Het vernieuwde Ekselse bestuur kuist de A-kern uit: veel spelers vertrokken, jonge Ekselse talenten werden in hun plaats aangetrokken. De verwachtingen voor het jonge, onervaren team van Jurgen Corstjens waren dan ook laag. Toch werd het één van de mooiste seizoenen uit de recente geschiedenis van rood-groen: KFC verraste vriend en vijand en draaide moeiteloos mee in tweede provinciale. Na verlies op de openingsspeeldag werd er maar liefst 8 wedstrijden niet verloren. Eksel leek toen al zeker van het beoogde behoud, maar kende dan een even grote dip met 7 wedstrijden zonder zege. Na nieuwjaar kwam er meer stabiliteit en verloor rood-groen nog slechts 4 keer. Met fris en dartel voetbal werden maar liefst 45 punten gehaald, waarmee Eksel knap 8ste werd. Het Ekselse publiek, dat al enkele seizoenen afgehaakt was, kwam terug massaal naar het Sparrenstadion en na vele thuiswedstrijden volgde een feestje tot in de vroege uurtjes. Ook op verplaatsing bleef het groene legioen present: zo’n 2x per jaar trok rood-groen met overvolle supportersbus naar een uitwedstrijd. Op de slotspeeldag ging KFC op bezoek bij Racing Peer, dat bij winst kampioen was. Groen-rood verbrodde het titelfeestje echter en speelde 2-2 gelijk, waardoor Koersel in extremis met de titel ging lopen.

Een symbolisch beeld voor het seizoen 2014-2015: de strijd om de rode lantaarn…

Seizoen 2014-2015 moest het jaar van de bevestiging
worden, maar draaide uiteindelijk uit tot het jaar van de ontgoocheling. Eksel, het hele jaar geteisterd door blessures, kon slechts 6 duels winnen en degradeerde terug naar 3e provinciale. Na een goede start (3 zeges op 5 wedstrijden) zakte Eksel helemaal weg: het kon een kleine 4 maanden niet winnen en leek toen al gedoemd om te degraderen. Thuis tegen MELO Zonhoven, dat volop in titelstrijd zat, knoopte het eindelijk terug aan met een overwinning: het kwam 3-0 voor tegen de titelfavoriet (een hattrick van Filip Jehoul) en won uiteindelijk met 3-2 na veel gebibber in de slotfase. De week daarop stond het rechtstreeks degradatieduel tegen Stal op het programma. Eksel kende ook hier de nodige pech en kon zijn laatste strohalm niet grijpen: het verloor waardoor degradatie vermijden een onmogelijke opgave bleek.

Ondanks degradatie bleef coach Jurgen Corstjens ook in seizoen 2015-2016 aan het roer. Een divisie lager waren de ambities duidelijk: zo vlug mogelijk terug keren naar tweede provinciale. Kampioen worden lukte echter niet: Anadol bleek een maatje te groot en stond van begin tot eind van het seizoen op kop. Eksel draaide wel goed mee bovenaan en behaalde uiteindelijk een eindrondeticket. Hierin schakelde het Rosmeer uit in zijn eerste ronde, maar reeksgenoot Turkse bleek een ronde later een maatje te groot. Eksel zag zijn verblijf in derde provinciale dus verlengd met één jaar.

Voor het eerst sinds lang terug de stadsderby tegen Hechtel: dat gaat natuurlijk gepaard met veel volk en veel vuur

In derde provinciale kwam KFC Eksel voor het eerst sinds lang de buren uit Hechtel terug tegen waardoor er jaarlijks twee absolute stadsderby’s bijkwamen. Deze duels zetten de gemeente op zijn kop en waren met over de 500 toeschouwers ook bijzonder druk bijgewoonde duels. Met een 2-2 en 1-2 winst werd Eksel duidelijk “ploeg van ’t stad”.

Het tweede seizoen in derde provinciale, seizoen 2016-2017, werd aangevat met een nieuwe coach: Eddy Jannis mocht de bakens uitzetten bij rood-groen, al bleek dit later maar voor heel even te zijn. Na 5 duels werd de Ekselaar ontslagen: een 4-5 nederlaag tegen Wijchmaal was de druppel, nadat voorheen ook slechts 1 van zijn eerste 4 duels winnend kon afsluiten. Te weinig voor een titelkandidaat. Ex-profvoetballer Daniël Scavone werd enkele weken later Jannis’ opvolger en boekte meteen successen: met 13 duels zonder nederlaag schoot Eksel als een komeet omhoog in de ranking en deed het plots weer volop mee in de titelstrijd met Tervant en Stal. In deze succesvolle periode werd Hechtel ook tweemaal verslagen. In Hechtel werd het 0-1, thuis zagen maar liefst 810 toeschouwers (!) Eksel met 2-1 winnen. Eksel verloor in het vervolg van het seizoen nog slechts tweemaal, maar net de twee duels tegen die andere titelkandidaten (0-1 tegen Stal, 2-1 tegen Tervant). De titel werd opnieuw mislopen, maar een eindrondeticket werd wel wederom gehaald.

Feest in Tervant: Eksel promoveert via de eindronde na 2 jaar in derde provinciale terug naar 2e

In die eindronde miste Eksel enkele sterkhouders en trad het wekenlang met een onuitgegeven elftal aan. In de eerste ronde liep het al ei zo na mis: tegen het potige Rooierheide werd het tot tweemaal toe een doelpuntenfestijn: thuis won KFC met 4-3, in Rooierheide speelde KFC met vuur: het kreeg enkele minuten voor affluiten de 2-1 binnen en was virtueel uitgeschakeld. Eksel veerde nog recht en won in extremis nog (2-4). Een ronde verder was Stokkem de tegenstander: in Stokkem won Eksel na een karrevracht gemiste kansen opnieuw maar nipt: 2-3. Thuis werd het nog bibberen na een vroege rode kaart voor Driessen maar kon de kwalificatie na een 1-0 zege toch afgedwongen worden. Tot slot volgde de beslissende finale. Reeksgenoot Tervant werd tot tweemaal toe verslagen (2-0 en 0-1) en Eksel kon met zo’n 200 meegereisde fans vieren: de promotie naar tweede provinciale was een feit!

Na 2 jaar afwezigheid trad KFC Eksel in seizoen 2017-2018 dus terug aan in 2e provinciale. Coach Scavone kon rekenen op een nagenoeg ongewijzigde kern: enkel spits Jehoul verliet groen-rood, in zijn plaats kwamen met Evens, Wijckmans en Bertrands drie jonge wolven. Vooral die laatste maakte al snel indruk: hij veroverde een basisplaats centraal in de defensie en wordt na het seizoen zelfs tot ‘Speler van het seizoen” gekroond. Eksel begon de competitie op bezoek bij titelfavoriet Achel, waar met het nodige geluk zowaar een 0-2-overwinning geboekt werd. De zege zette de toon voor de rest van de heenronde: onder aanvoer van de vlot-scorende De Pachter reeg groen-rood de ovewinningen aan elkaar. Eksel kampeerde bovenin de klassering en was tot nieuwjaar steeds in de top-3 van de ranking terug te vinden. Het verloor in zijn eerste 19 duels, slechts 3 keer! Vooral de nederlaag op eigen veld tegen hekkensluiter Opitter volgde na een bizarre avond: na een kleine 10 minuten liet de verlichting van het Sparrenstadion het afweten. Het euvel kon niet op tijd opgelost worden waardoor groen-rood aan zijn broek kreeg.

Na drie nieuwe overwinningen op rij begon er zelfs stilaan van de titel gedroomd te worden, maar op dat moment sputterde de motor: van zijn laatste 11 seizoenswedstrijden wist Eksel er slechts 4 te winnen. Het moest zo afhaken in de titelstrijd tussen Achel en Reppel, maar eindigde desalniettemin toch knap 3e en veroverde zo voor het derde jaar op rij een eindronde-ticket. In deze nacompetitie bleek Thor Hasselt over 2 duels te sterk voor groen-rood.